جوانی در اشعار پارسی

خوشا نو بهاران و   فصل      جوانی                        که   بگذشت    با   دوستان زندگانی

نظام وفا

همه کس راتن واندام وجمال است وجوانی        وین همه لطف ندارد تومگرسرو روانی؟

سعدی

افسوس که ایّام  جوانـــــــی   بگذشت               هنگام  نشاط  و  شادمانی بگذشت
تا چشم گشودیم در این باغ،   چو گل               هفتاد و  دو سال   زندگانی بگذشت

محتشم کاشانی 

جوانی در اشعار پارسی

خوشا نو بهاران و   فصل      جوانی                        که   بگذشت    با   دوستان زندگانی

نظام وفا

همه کس راتن واندام وجمال است وجوانی        وین همه لطف ندارد تومگرسرو روانی؟

سعدی

افسوس که ایّام  جوانـــــــی   بگذشت               هنگام  نشاط  و  شادمانی بگذشت
تا چشم گشودیم در این باغ،   چو گل               هفتاد و  دو سال   زندگانی بگذشت

محتشم کاشانی

ز دامنگیری پیری  اگر آگاه می‌گشتم               به دست غم نمی‌دادم گریبان جوانی را

مهری هراتی

جوانی حسرتا بامن وداع جاودانی کرد             وداع جاودانی حسرتا با من جوانی کرد

شهریار

ز روزگار جوانی   خبر چه   می‌پرسی                 چو برق آمد و چون ابر نو بهار گذشت

صائب تبریزی

فسانه بود  جوانی،   فریب  بود امید                 درون دام  حقیقت   قرار و تابم نیست

لعبت شیبانی

شباب عمر عجب با  شتاب  می‌گذرد               به دین  شتاب  خدایا شباب می‌گذرد
شباب و شاهدوگل مغتنم بود ساقی              شتاب کن که جهان با شتاب می‌کذرد

شهریار

جوانی چون  سواری  بود و  بگذشت               به گلزاری   بهاری  بود   و   بگذشت

مهدی سهیلی

دریغا      از   جوانی،   صد      دریغا               که  آن  هم  روزگاری  بود و بگذشت

مهدی سهیلی

موی   سپید   ر  ا فلکم   رایگان نداد               این  رشته  را به نقد جوانی خریده‌ام

رهی معیّری

من جلوه شباب ندیدم به عمر خویش              از  دیگران  حدیث  جوانی  شنیده‌ام

رهی معیّری

به   روزگار   جوانی   درود   باد   درود              که  دورة  خوش من دورة جوانی بود

حبیب یغمایی

بر ساحل دریای جوانی چو نشینم                هر دم گذرد از سر  من   موج خیالی

مهدی سهیلی

خوشاجوانی ودورنشاط وعشق وامید               کنار سبزه   لب جوی و زیر سابه بید

دکتر صدرات

عیش خوش و ایّام جوانی همه گوئی               چون بوی گلی بود که همراه صبا بود

وفای اصفهانی

روزگارم نام   داد و   کامرانی را گرفت               تا زبانم داد، شوق  همزبانی را گرفت
هیچ دانی روزگارحیله گربامن چه کرد               سالها عمرعبث داد و جوانی را گرفت

مهدی سهیلی

افسوس که ایّام   جوانی    بگذشت              دوران   نشاط و کامرانی بگذشت
تشنه   به   کنار  جوی   چندان خفتم              کز جوی من آب زندگانی بگذشت

عراقی ـ ابوسعید

شادیکنیدایدوستان منشادم وآسوده‌ام        بوی جوانی بشنوید از پیکر فرسوده‌ام

ابوالحسن ورزی

ای سرو که اسباب جوانی همه داری              با ما به جفا پنجه مینداز که پیریم

اوحدی

ایّام جوانی که ز   دستم    بگریخت              گل بود و به همراه نسیم آمد و رفت

مهدی سهیلی

مرا ز هجر   تو   امید   زندگانی کو ؟                در آرزوی توام، لذّت  جوانی  کو؟

خواجوی کرمانی

از   زندگانیم   گله    دارد      جوانیم                 شرمندة   جوانی از این   زندگانیم

شهریار

مخسب آسوده‌ ای برناکه اندرنوبت پیری           به حسرت یاد خواهی کردایّام جوانی را

پروین اعتصامی

مرا   با    یاد      ایّام           جوانی                 به  سر  سودای   یاری    مهوش آمد

شهریار

جوانی خود مرا تنها امید زندگانی بود               دگرمن باچه امیدی توانم زندگانی کرد

شهریار

خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست           به زندگانی من فرصت جوانی نیست

شهریار

بار دیگر گر فرود آری سری با ماجوانی              داستانها دارم از بیداد پیری با جوانی

شهریار

واعزیزاگوئی آخر گر عزیزت مرده باشد              من چرا از دل نگویم واجوانی واجوانی

شهریار

نهوصلتدیدهبودمکاشکیای‌گلنههجرانت         که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت

شهریار

آری آری نوجوانی می‌توان از سر گرفتن             گر توان با نوجوانان ریخت طرح زندگانی

شهریار

از شبابم آتشی افروخت در کانون دل               هم درآن آتش خدایا خود شباب آمدکباب

شهریار

تا جـــــــوانی   ز فقر   شکوه مکـــن               ثــــــروتی بهتـــــــر از جوانی نیست

شهریار

دل      پیران    جوان دیدم   ولی من              جوان بودم   که    ناگه   پیر شد دل

شهریار

به همنشینجوانیپیام باد که عشق              ترا اگر که فراموش شد مرا یاد است

شهریار

گر جوانی به هدر رفته دل آزرده مباش              زندگی چیست به جزبادوهوایی بلبل

شهریار

ای دل به عشقهای جوانی هوس مکن             ترسم دوباره فسق و فساد آورد ترا

شهریار

مشو از  باغ  شبابت   بشکفتن  مغرور             کز  پیش  آفت  پیری  بود  و پژمردن

شهریار

جوانی   به   بر   کرد     رخت     سفر              چــــو پیری رسید و عصا زد به در

شهریار

بهار عمر  و   گل   زندگی  جوانی  بود               ولی دریـغ که من قدر آن ندانستم

خازن اتابکی

هر چند به عشرت گذرد    نوبت   پیری              ایّام جـــوانی نتــوان کرد فراموش

نظیری نیشابوری

جوانی    خوش    بود     گر    بگذرانی             به وصـــــل دلبری  از  خود  جوانتر

حبیب یغمائی

سلامی ساقی ازمن عهدعیش وکامرانی را        که چون گل داده‌ام بر باد ایّام جوانی را

حالتی ترکمن

جوانی را تبه می‌سازد این اندوه ناکامی            بسان بادزهرآگین که می‌افتدبه گلزاری

مفتون امینی

ندانستم   چو  نیکو قدر ایّام جوانی را               دلم خون می‌شود چون بشنوم نام جوانی را

کاظم پزشکی

نه تنهاازجوانی کام من شیرین نشدهرگز           که کردم تلخ از دیوانگی کام جوانی را

کاظم پزشکی

جوانی    و   پیری   بهار     است  و  دی            نه  آن  دی  که  باشد  بهارش  ز پی

سلمان ساوجی

خوشا نشاط جوانی، خوشا زمان شباب            که بی‌خیال، مرا روز و ماه و سال گذشت

پارسای تویسرکان

سالها چیزی به   نام    زندگانی   داشتم          عالمی آشفته با نام جوانی داشتم

پژمان بختیاری

شکرانة     زور    آوری     روز     جوانی             آن   است   که   قدر  پدر پیر بدانی

سعدی

بهره   از   روز    جوانی   ببرد آن پسری            که ز جان گوش به پند پدر پیر کند

خسرو خراسانی

شبهای    بهار    و     عشق    و مهتاب           مخصوص       عوالم         جوانی

احد بختیاری

چشممن در زندگی نقش جوانی را ندید            این دروغ فاش پنهان آمدوپنهان گذشت

مهدی سهیلی

چهار       است      سرمایه     کامرانی            جوانی،  جوانی،  جوانی،   جوانی

ناصح تبریزی

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را          نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را
کنون با بار   پیری      آرزومندم  که برگردم          به دنبـــــال جوانی کوره راه   زندگانی را

شهریار

درگلستانی که گیرد دست هرپیری جوانی        ای جوان سروبالا دستگیری کن که پیرم

فروغی بسطامی

درجوانی به طرب کوش که این موی سیاه         شب تار است به افسانه به سر باید برد

غنی کشمیری

تعلّقم به   حیات است    وقت پیری پیش          که مفت   باخته‌ام    موسم    جوانی را

کلیم کاشانی

جوانی   گفت     پیری    را   چه تدبیر               که یار از   من    گریزد   چون شوم   پیر
جوابش داد      پیـــــر    نغــز      گفتار              که   در   پیری تو خود   بگریزی    از یار

نظامی

از همه    افسردگیهای جوانی یاد   آرم             هرکجا بینم گل پژمرده‌ای بر شاخساری

ابوالحسن ورزی

دیدم به دست باد، گلی   نو  شکفته    را          گفتم :    ببین   جوانی بر باد رفته را

پژمان بختیاری

خمیده پشت ازآن گشتند پیران جهاندیده           که اندر خاک می‌جویند ایّام جوانی را

مکتبی شیرازی

سحرگه   به   راهی یکی پیـــــر  دیــدم             سوی    خاک   خم گشته از ناتوانی
بگفتم : چه    گم    کرده‌ای اندرین راه؟             بگفتا:   جــوانی،   جـوانی،  جــوانی

بهار

جوانی در درون دل نهفــته است                    جوانی در نشاط و   شور خفته‌است
چو گم شد از دلت  عشق هوسباز                  همـــانــا    شــــام پیری گشته آغاز

حسین مسرور

تبه کردم جوانی تاکنم خوش زندگانی را          چهسوداززندگانی چون تبه کردمجوانیرا

حبیب یغمایی
 
 
 
 
منبع:


موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها: شعر
[ ۱۳٩٠/٦/۳٠ ] [ ۸:٥٩ ‎ب.ظ ] [ مهدی قاسمیان ]