دروغگو

حضرت صادق (ع ) فرمود: براى مردى امیرالمؤ منین علیه السلام پنج بار شتر خرما فرستاد و او شخصى آبرومند بود که جز از على علیه السلام از دیگرى درخواست و سؤالى نمی کرد. یک نفر خدمت حضرت بود گفت یا على آن مرد از شما تقاضائى نکرد و هم از پنج بار شتر یکى او را کفایت می نمود. ایشان فرمودند (لا کثر الله فى المؤ منین مثلک ) مانند تو در میان مؤ منین هرگز زیاد نشود، من مى بخشم و تو بخل می کنى ، اگر به کسى کمک کنم بعد از آنکه سؤ ال نماید در این صورت آنچه به او داده ام قیمت همان آبروایست که ریخته و سبب آبروریزى او من شده ام ، در صورتى که رویش را فقط در موقع عبادت و پرستش به پیشگاه خداوند بر زمین میگذارد.هر کس چنین کارى با برادر مسلمان خود بنماید با توجه به احتیاج و موقعیت داشتن از براى دستگیرى به خداى خویش دروغ گفته زیرا براى همان برادر دینى خود درخواست بهشت می کند ولى از کمک مختصرى به مال بى ارزش ‍ دنیا مضایقه می نماید. چنانچه بسیار اتفاق مى افتد بنده مؤ من در دعاى خود میگوید ((اللهم اغفر للمؤ منین والمؤ منات )) وقتى طلب مغفرت براى برادر خویش نماید یعنى براى او بهشت را درخواست می کند چنین شخصى دروغ می گوید که در زبان بهشت را می خواهد ولى در عمل از مال بى ارزشى مضایقه دارد و کردار او مطابقت با گفتارش ندارد.

 

منبع:- انوار نعمانیه ، ص 343

[ ۱۳٩۱/٢/٢٥ ] [ ۱:۳٦ ‎ب.ظ ] [ مهدی قاسمیان ]